luke
26-01-2008, 04:47
Avicularia hirschii
M. Bullmer, M. Thierer-Lutz i G. Schmidt
2006
Avicularia hirschii na wolności zamieszkuje wschodnie rejony Ekwadoru. Gatunek ten sklasyfikowany został w roku 2006 przez M. Bullmera, oraz M. Thierer – Lutza i G. Schmidta. Mimo, iż A. hirschii licznie występuje w naturalnym środowisku, to ogromnych problemów nastręcza złapanie tych ptaszników, gdyż najczęściej są praktycznie niewidoczne, chowając się w bardzo wąskich szczelinach drzew lub dziuplach pozostawionych przez inne zwierzęta. Dotychczasowa, „robocza” nazwa tego gatunku przyjęła się w Niemczech, gdzie nazywano go „rotbüschel vogelspinnen”, Stanach Zjednoczonych - „Red – turf tarantula” oraz Francji – „robisch”.
Avicularia hirschii jest bardzo łatwo rozpoznawalnym gatunkiem, gdyż nie posiada (jak większość avicularii) „choinkowego” wzoru na odwłoku. Wzdłuż odwłoka biegnie jedynie intensywny czarny pas, a po jego bokach wyrastają czerwono – pomarańczowe włoski. Karapaks pokrywają włoski o rożnych odcieniach brązu. Pierwsza i druga para odnóży jest również koloru brązowego, natomiast trzecia i czwarta w odcieniach czerni. Na odnóżach również znajdują się włoski koloru czerwono – pomarańczowego, oddzielające poszczególne segmenty odnóży, przy czy kolor jest zdecydowanie bardzie intensywny na ostatnich dwóch parach. Młode osobniki natomiast posiadają bardzo jasne ubarwienie (wręcz białe) z charakterystycznym, czarnym pasem na odwłoku.
Jest to niewielkich rozmiarów ptasznik, dorastający maksymalnie do 4 cm ciała. Samce są zazwyczaj mniejsze i smuklejsze, mają jednak dłuższe odnóża. Samice dożywają ok. 10 lat. U dorosłego samca pojawiają się bulbusy na nogogłaszczkach, brak natomiast haczyków na przedniej parze kończyn. Dorosły samiec posiada narządy kopulacyjne podobne do a. versicolor, natomiast spermateka samicy porównana została do a. azurakaasi. Pająki te są dość łagodne, nie przejawiają agresji, najczęściej bronią się ucieczką. Jad a. hirschii jest słaby i nie stanowi zagrożenia dla zdrowego człowieka. Pająk nie wyczesuje włosków parzących z odwłoka, jest za to niezwykle szybki i skoczny.
Optymalnym wymiarami terrarium dla dorosłego osobnika to 20x20x30 (dł./szer./wys.). Wymagana dla tego gatunku temperatura dzienna to od 25 do 28 stopni, natomiast wilgotność na poziomie 80 %. W nocy spadek do ok. 22 stopni, chodź, jak podaje M. Bullmer, temperatura w rejonie odnalezienia a. hirschii spada nawet do 18 stopni. Ważne, by w terrarium znalazły się gałęzie, konary na których pająk zbuduje gniazdo. Młode pająki karmimy wylęgiem świerszcza lub muchami owocówkami. Osobniki starsze jedzą świerszcze, karaczany, młodą szarańczę czy mole woskowe.
Nie ma obecnie żadnych udokumentowanych przypadków rozmnożenia tego gatunku w niewoli, choć krążą pogłoski, że znajdujące się w europie osobniki pochodzą z odłowionej w Ekwadorze, kilka lat temu, samicy, która w warunkach zamkniętych złożyła kokon. Jak podaje M. Bullmer, odnaleziony w Ekwadorze kokon a. hirschii liczył 38 młodych osobników, a dzięki badaniom, liczebność młodych w kokonie a. hirschii porównuje się do kokonów składanych przez a. minatrix.
A. hirschii jest obecnie gatunkiem prawie nieosiągalnym w hodowlach (przynajmniej europejskich). Pająki importowane z Ekwadoru cechowała duża niestabilność stanu zdrowia oraz wysoka śmiertelność. Z pozyskanych przeze mnie informacji wynika, iż pojedyncze sztuki znajdują się obecnie w hodowlach europejskich, jednak wszystkie są samicami.
Zdjęcia:
http://www.birdspiders.com/archive/15B00C9AKD0B7KAEC2K140771FD2FAAC67C.html
http://i45.photobucket.com/albums/f67/ephebopus/ASPROBISCH_1.jpg
http://i45.photobucket.com/albums/f67/ephebopus/ASPROBISCH_2.jpg
M. Bullmer, M. Thierer-Lutz i G. Schmidt
2006
Avicularia hirschii na wolności zamieszkuje wschodnie rejony Ekwadoru. Gatunek ten sklasyfikowany został w roku 2006 przez M. Bullmera, oraz M. Thierer – Lutza i G. Schmidta. Mimo, iż A. hirschii licznie występuje w naturalnym środowisku, to ogromnych problemów nastręcza złapanie tych ptaszników, gdyż najczęściej są praktycznie niewidoczne, chowając się w bardzo wąskich szczelinach drzew lub dziuplach pozostawionych przez inne zwierzęta. Dotychczasowa, „robocza” nazwa tego gatunku przyjęła się w Niemczech, gdzie nazywano go „rotbüschel vogelspinnen”, Stanach Zjednoczonych - „Red – turf tarantula” oraz Francji – „robisch”.
Avicularia hirschii jest bardzo łatwo rozpoznawalnym gatunkiem, gdyż nie posiada (jak większość avicularii) „choinkowego” wzoru na odwłoku. Wzdłuż odwłoka biegnie jedynie intensywny czarny pas, a po jego bokach wyrastają czerwono – pomarańczowe włoski. Karapaks pokrywają włoski o rożnych odcieniach brązu. Pierwsza i druga para odnóży jest również koloru brązowego, natomiast trzecia i czwarta w odcieniach czerni. Na odnóżach również znajdują się włoski koloru czerwono – pomarańczowego, oddzielające poszczególne segmenty odnóży, przy czy kolor jest zdecydowanie bardzie intensywny na ostatnich dwóch parach. Młode osobniki natomiast posiadają bardzo jasne ubarwienie (wręcz białe) z charakterystycznym, czarnym pasem na odwłoku.
Jest to niewielkich rozmiarów ptasznik, dorastający maksymalnie do 4 cm ciała. Samce są zazwyczaj mniejsze i smuklejsze, mają jednak dłuższe odnóża. Samice dożywają ok. 10 lat. U dorosłego samca pojawiają się bulbusy na nogogłaszczkach, brak natomiast haczyków na przedniej parze kończyn. Dorosły samiec posiada narządy kopulacyjne podobne do a. versicolor, natomiast spermateka samicy porównana została do a. azurakaasi. Pająki te są dość łagodne, nie przejawiają agresji, najczęściej bronią się ucieczką. Jad a. hirschii jest słaby i nie stanowi zagrożenia dla zdrowego człowieka. Pająk nie wyczesuje włosków parzących z odwłoka, jest za to niezwykle szybki i skoczny.
Optymalnym wymiarami terrarium dla dorosłego osobnika to 20x20x30 (dł./szer./wys.). Wymagana dla tego gatunku temperatura dzienna to od 25 do 28 stopni, natomiast wilgotność na poziomie 80 %. W nocy spadek do ok. 22 stopni, chodź, jak podaje M. Bullmer, temperatura w rejonie odnalezienia a. hirschii spada nawet do 18 stopni. Ważne, by w terrarium znalazły się gałęzie, konary na których pająk zbuduje gniazdo. Młode pająki karmimy wylęgiem świerszcza lub muchami owocówkami. Osobniki starsze jedzą świerszcze, karaczany, młodą szarańczę czy mole woskowe.
Nie ma obecnie żadnych udokumentowanych przypadków rozmnożenia tego gatunku w niewoli, choć krążą pogłoski, że znajdujące się w europie osobniki pochodzą z odłowionej w Ekwadorze, kilka lat temu, samicy, która w warunkach zamkniętych złożyła kokon. Jak podaje M. Bullmer, odnaleziony w Ekwadorze kokon a. hirschii liczył 38 młodych osobników, a dzięki badaniom, liczebność młodych w kokonie a. hirschii porównuje się do kokonów składanych przez a. minatrix.
A. hirschii jest obecnie gatunkiem prawie nieosiągalnym w hodowlach (przynajmniej europejskich). Pająki importowane z Ekwadoru cechowała duża niestabilność stanu zdrowia oraz wysoka śmiertelność. Z pozyskanych przeze mnie informacji wynika, iż pojedyncze sztuki znajdują się obecnie w hodowlach europejskich, jednak wszystkie są samicami.
Zdjęcia:
http://www.birdspiders.com/archive/15B00C9AKD0B7KAEC2K140771FD2FAAC67C.html
http://i45.photobucket.com/albums/f67/ephebopus/ASPROBISCH_1.jpg
http://i45.photobucket.com/albums/f67/ephebopus/ASPROBISCH_2.jpg