Maxtor
22-01-2007, 22:48
PAJĘCZE SIECI
„Typowe” pajęczyny.
Pająki budują sieci najrozmaitszych kształtów wielkości, służące do łowienia zdobyczy. Najlepiej znane i najbardziej skomplikowane są symetryczne sieci pająków z rodziny krzyżakowatych, Typowa pajęczyna powstaje z około 20 metrów nici, krzyżującej się około tysiąca razy. Waży mniej niż 0,5 mg, ale może utrzymać pająka ważącego 4000 razy więcej.
Płachty i hamaki
Niektóre pająki budują sieci w postaci gęsto tkanych płaszczyzn. Niewielki północnoeuropejski osnuwik może pokryć krzew jałowca pięćdziesięcioma lub więcej takimi pajęczynami.
Inne gatunki przędą sieci długości do 30 cm, przypominające kształtem hamak. Owad, który uderzy w sieć albo przeleci tuż nad nią, zostaje uwięziony w plątaninie nici napinających całą konstrukcje. Ukryty pod spodem pająk chwyta ofiarę przez sieć i przeciąga ją na drugą stronę, oplątując nicią. Później naprawia uszkodzenia.
Nieregularne sieci
Pajęczyna, która wygląda jak bezwładna plątanina nici rozpiętych na wysokiej roślinie zielnej, krzewie lub małym drzewie, należy zapewne do pająka z rodziny omatnikowatych. Usiana jest kropelkami lepkiej cieczy, które mocno przytrzymują ofiarę. Europejski gatunek Achaearanea riparia lekko przytwierdza do ziemi długą, napiętą, lepką nić. Kiedy przechodzący owad przykleja się do niej i zaczyna szamotać, nic odczepia się i wciąga go do sieci jak elastyczna lina do skoków.
http://images13.fotosik.pl/22/9da8ab4a98e5c33cm.jpg (http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/9da8ab4a98e5c33c.html)
Sieci do zrzucania
Pająk z rodzaju Dinopsis przędą niewielką sieć, którą trzymają miedzy przednimi odnóżami, wisząc do góry nogami pod liściem. Kiedy w pobliżu przelatuje ćma, pająk rzuca się w jej kierunku, rozpościerając sieć i owad znajduje się w pułapce.
http://images12.fotosik.pl/22/2f8e24d2cf78a04em.jpg (http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/2f8e24d2cf78a04e.html)
Mocne i elastyczne
Nić, z której zbudowane są sieci pająków prządek, to najmocniejsze znanie naturalne włókno. Pęka dopiero, gdy rozciąga się ją bardziej niż o jedną trzecią. Z takiej pajęczyny wydostają się tylko najmocniejsze ofiary.
„Typowe” pajęczyny.
Pająki budują sieci najrozmaitszych kształtów wielkości, służące do łowienia zdobyczy. Najlepiej znane i najbardziej skomplikowane są symetryczne sieci pająków z rodziny krzyżakowatych, Typowa pajęczyna powstaje z około 20 metrów nici, krzyżującej się około tysiąca razy. Waży mniej niż 0,5 mg, ale może utrzymać pająka ważącego 4000 razy więcej.
Płachty i hamaki
Niektóre pająki budują sieci w postaci gęsto tkanych płaszczyzn. Niewielki północnoeuropejski osnuwik może pokryć krzew jałowca pięćdziesięcioma lub więcej takimi pajęczynami.
Inne gatunki przędą sieci długości do 30 cm, przypominające kształtem hamak. Owad, który uderzy w sieć albo przeleci tuż nad nią, zostaje uwięziony w plątaninie nici napinających całą konstrukcje. Ukryty pod spodem pająk chwyta ofiarę przez sieć i przeciąga ją na drugą stronę, oplątując nicią. Później naprawia uszkodzenia.
Nieregularne sieci
Pajęczyna, która wygląda jak bezwładna plątanina nici rozpiętych na wysokiej roślinie zielnej, krzewie lub małym drzewie, należy zapewne do pająka z rodziny omatnikowatych. Usiana jest kropelkami lepkiej cieczy, które mocno przytrzymują ofiarę. Europejski gatunek Achaearanea riparia lekko przytwierdza do ziemi długą, napiętą, lepką nić. Kiedy przechodzący owad przykleja się do niej i zaczyna szamotać, nic odczepia się i wciąga go do sieci jak elastyczna lina do skoków.
http://images13.fotosik.pl/22/9da8ab4a98e5c33cm.jpg (http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/9da8ab4a98e5c33c.html)
Sieci do zrzucania
Pająk z rodzaju Dinopsis przędą niewielką sieć, którą trzymają miedzy przednimi odnóżami, wisząc do góry nogami pod liściem. Kiedy w pobliżu przelatuje ćma, pająk rzuca się w jej kierunku, rozpościerając sieć i owad znajduje się w pułapce.
http://images12.fotosik.pl/22/2f8e24d2cf78a04em.jpg (http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/2f8e24d2cf78a04e.html)
Mocne i elastyczne
Nić, z której zbudowane są sieci pająków prządek, to najmocniejsze znanie naturalne włókno. Pęka dopiero, gdy rozciąga się ją bardziej niż o jedną trzecią. Z takiej pajęczyny wydostają się tylko najmocniejsze ofiary.