Maxtor
25-01-2007, 18:41
NIEZWYKLE LICZNA RODZINA PAJĘCZA
Kilka grup tzw. Pająków społecznych żyje we wspólnotach, których członkowie ściśle ze sobą współpracują. Te bezkręgowce, występujące w puszczach tropikalnych całego świata, wspólnymi siłami budują pajęczyny dochodzące do 1 metra długości, wspólnie polują, a nawet opiekują się nawzajem swoim potomstwem. Większość pająków unika swych pobratymców z obawy przed zjedzeniem, ale pająki społeczne żyją w koloniach liczących do 10 000 osobników. Im liczniejsza kolonia, tym większą pajęczynę można zbudować. Większa pajęczyna oznacza zaś większy sukces łowiecki. Pajęczyny w kształcie hamaka są rozpinane w poprzek leśnych rzek lun polan na długich, umocowanych do roślinności niciach. Współdziałanie pozwala pająkom polować na większą zdobycz. Kiedy jakiś latający owad wpadnie w sieć, drgania wywołane jego szamotaniem przyciągają uwagę znajdującego się najbliżej pająka. Jeśli jednak ofiara jest zbyt duża albo trudno ją obezwładnić, nadchodzą posiłki. W ten sposób pająki o długości zaledwie 5 mm potrafią upolować nawet 6-centymetrowa zdobycz. Taki łup zapewnia całek koloni obfity posiłek. Opieka nad młodymi w takich koloniach jest sprawowana zespołowo, a dorosłe pająki zaopatrują w pożywienie nie tylko własne potomstwo, ale także inne młode. Znane nam pająki mają zupełnie inne zwyczaje.
NAGŁA ŚMIERĆ OFIAR CZARNEJ WDOWY
Pająk czarna wdowa w obronie własnej używa śmiercionośnej broni. Jad czarnej wdowy jest 15-krotnie silniejszy od jadu grzechotnika. Ukąszenie samicy pająka wywołuje u człowieka silne bóle, skurcze mięśni, mdłości, a w końcu jeśli sie nie poda odpowiednich leków - śmierć. Samiec jest znacznie mniejszy i jego ukąszenie nie jest tak groźnie, lecz dla drobnych ssaków śmiertelne. Do rodzaju wdowa (Latrodectus) należy wiele gatunków pająków zamieszkujących rożne rejony świata, lecz prawdziwe czarne wdowy (Latrodectus mantans mantans) wystpują wyłącznie w Ameryce Północnej. Rozpiętość odnóży wynosi u nich zazwyczaj 2,5 cm, lecz u największych okazów może sięgnąć 6 cm. Pająki te nie są agresywne i starają sie unikać konfliktów. Na ogół kryją się przy ziemi na łąkach i pastwiskach albo w szczelinach i rożnych zakamarkach w pobliżu siedzib ludzich. Czarne wdowy zawleczono w ładowniach statków do różnych krajów poza naturalnym zasięgiem ich występowania.
http://images14.fotosik.pl/64/d7238932d41fa907m.jpg (http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/d7238932d41fa907.html)
PAJĘCZY WZROK
Pająki skakuny mają sześć małych i dwoje wielkich oczu. Ich kąt widzenia wynosi niemal 360 stopni. Te prowadzące dzienny tryb życia stawonogi widzą barwy, nic wiec dziw*nego, że podczas polowania posługują się wzrokiem. Małe oczka o szerokim kącie widzenia dostrzegają ruch, zaś duże oczy o wąskim kącie widzenia umożliwiają dokładne widzenie zdobyczy. Soczewki w dużych oczach skakana są nieruchome. Aby zogniskować wzrok na obserwowanym obiekcie, pająk oddala lub przybliża do soczewki dno oka wraz z siatkówką. Pająki te potrafią rozpoznać zdobycz z odległości 30 cm. Podkradają się do upatrzonej ofiary, a następnie skaczą na nią. Mogą pokonać jednym susem odcinek równy 40 długościom ich ciała.
http://images13.fotosik.pl/24/e76e0d57277d0218m.jpg (http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/e76e0d57277d0218.html)
DZWON NURKOWY TOPIKA
Wiele gatunków pająków można spotkać w pobliżu wody ale tylko europejski topik mieszka, poluje i rozmnaża się pod wodą. Pająk ten gromadzi zapas powietrza w wybudowanym przez siebie dzwonie nurkowym. Samica topika przędzie podwodną pajęczynę, która przymocowuje do zanurzonych części roślin. Potem wypływa na powierzchnię i powraca z pęcherzykiem powietrza uwięzionym między tylnymi nogami i odwłokiem. Uwalnia ten pęcherzyk pod pajęczyną, która przyjmuje kształt dzwonu. Powtarza tą operacje kilkakrotnie, aż zbierze się wystarczająca ilość powietrza. Zaczajona w swym bezpiecznym schronieniu, czeka potem na przepływającą ofiarę, wykorzystując do oddychania zgromadzone wcześniej zapasy powietrza. Latem składa wewnątrz dzwonu jaja.
KOLOROWY KOSTIUM PAJĄKA
Pająki kwietniki maskują sie dzięki zdolności zmiany ubarwienia ciała. Dostosowują je do koloru podłoża, na którym przebywają, a tym jest najczęściej kwiat. Jest to możliwe dzięki temu, że potrafią sterować ilościa ciekłego barwnika, przepompowywanego z jelita do oskórka. Gdy kryją sie na przykład w kwiatostanie złocienia, przybierają barwę żółtą, a gdy siedzą na kwiatach wrzosu albo storczyka - różową. Pająk kwietnik należy do rodziny ukośnicowatych. Nazwa rodziny wzięła się stąd, że poruszają sie na ukos, tak jak kraby. Kwietnik czyha na ofiarę z dwiema parami przednich odnóży, uzbrojonych w ostre szczecinki gotowych do akcji. Gdy na kwiecie przysiądzie pszczoła lub motyl, pająk uderza, chwyta zdobycz i wstrzykuje jej jad, paraliżujący układ nerwowy, aby uniknąć szamotaniny i nie zwrócić uwagi ptaków. Potem spokojnie wysysa ofiarę.
http://images4.fotosik.pl/301/aabcb3cfa7439215m.jpg (http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/aabcb3cfa7439215.html)
Kilka grup tzw. Pająków społecznych żyje we wspólnotach, których członkowie ściśle ze sobą współpracują. Te bezkręgowce, występujące w puszczach tropikalnych całego świata, wspólnymi siłami budują pajęczyny dochodzące do 1 metra długości, wspólnie polują, a nawet opiekują się nawzajem swoim potomstwem. Większość pająków unika swych pobratymców z obawy przed zjedzeniem, ale pająki społeczne żyją w koloniach liczących do 10 000 osobników. Im liczniejsza kolonia, tym większą pajęczynę można zbudować. Większa pajęczyna oznacza zaś większy sukces łowiecki. Pajęczyny w kształcie hamaka są rozpinane w poprzek leśnych rzek lun polan na długich, umocowanych do roślinności niciach. Współdziałanie pozwala pająkom polować na większą zdobycz. Kiedy jakiś latający owad wpadnie w sieć, drgania wywołane jego szamotaniem przyciągają uwagę znajdującego się najbliżej pająka. Jeśli jednak ofiara jest zbyt duża albo trudno ją obezwładnić, nadchodzą posiłki. W ten sposób pająki o długości zaledwie 5 mm potrafią upolować nawet 6-centymetrowa zdobycz. Taki łup zapewnia całek koloni obfity posiłek. Opieka nad młodymi w takich koloniach jest sprawowana zespołowo, a dorosłe pająki zaopatrują w pożywienie nie tylko własne potomstwo, ale także inne młode. Znane nam pająki mają zupełnie inne zwyczaje.
NAGŁA ŚMIERĆ OFIAR CZARNEJ WDOWY
Pająk czarna wdowa w obronie własnej używa śmiercionośnej broni. Jad czarnej wdowy jest 15-krotnie silniejszy od jadu grzechotnika. Ukąszenie samicy pająka wywołuje u człowieka silne bóle, skurcze mięśni, mdłości, a w końcu jeśli sie nie poda odpowiednich leków - śmierć. Samiec jest znacznie mniejszy i jego ukąszenie nie jest tak groźnie, lecz dla drobnych ssaków śmiertelne. Do rodzaju wdowa (Latrodectus) należy wiele gatunków pająków zamieszkujących rożne rejony świata, lecz prawdziwe czarne wdowy (Latrodectus mantans mantans) wystpują wyłącznie w Ameryce Północnej. Rozpiętość odnóży wynosi u nich zazwyczaj 2,5 cm, lecz u największych okazów może sięgnąć 6 cm. Pająki te nie są agresywne i starają sie unikać konfliktów. Na ogół kryją się przy ziemi na łąkach i pastwiskach albo w szczelinach i rożnych zakamarkach w pobliżu siedzib ludzich. Czarne wdowy zawleczono w ładowniach statków do różnych krajów poza naturalnym zasięgiem ich występowania.
http://images14.fotosik.pl/64/d7238932d41fa907m.jpg (http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/d7238932d41fa907.html)
PAJĘCZY WZROK
Pająki skakuny mają sześć małych i dwoje wielkich oczu. Ich kąt widzenia wynosi niemal 360 stopni. Te prowadzące dzienny tryb życia stawonogi widzą barwy, nic wiec dziw*nego, że podczas polowania posługują się wzrokiem. Małe oczka o szerokim kącie widzenia dostrzegają ruch, zaś duże oczy o wąskim kącie widzenia umożliwiają dokładne widzenie zdobyczy. Soczewki w dużych oczach skakana są nieruchome. Aby zogniskować wzrok na obserwowanym obiekcie, pająk oddala lub przybliża do soczewki dno oka wraz z siatkówką. Pająki te potrafią rozpoznać zdobycz z odległości 30 cm. Podkradają się do upatrzonej ofiary, a następnie skaczą na nią. Mogą pokonać jednym susem odcinek równy 40 długościom ich ciała.
http://images13.fotosik.pl/24/e76e0d57277d0218m.jpg (http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/e76e0d57277d0218.html)
DZWON NURKOWY TOPIKA
Wiele gatunków pająków można spotkać w pobliżu wody ale tylko europejski topik mieszka, poluje i rozmnaża się pod wodą. Pająk ten gromadzi zapas powietrza w wybudowanym przez siebie dzwonie nurkowym. Samica topika przędzie podwodną pajęczynę, która przymocowuje do zanurzonych części roślin. Potem wypływa na powierzchnię i powraca z pęcherzykiem powietrza uwięzionym między tylnymi nogami i odwłokiem. Uwalnia ten pęcherzyk pod pajęczyną, która przyjmuje kształt dzwonu. Powtarza tą operacje kilkakrotnie, aż zbierze się wystarczająca ilość powietrza. Zaczajona w swym bezpiecznym schronieniu, czeka potem na przepływającą ofiarę, wykorzystując do oddychania zgromadzone wcześniej zapasy powietrza. Latem składa wewnątrz dzwonu jaja.
KOLOROWY KOSTIUM PAJĄKA
Pająki kwietniki maskują sie dzięki zdolności zmiany ubarwienia ciała. Dostosowują je do koloru podłoża, na którym przebywają, a tym jest najczęściej kwiat. Jest to możliwe dzięki temu, że potrafią sterować ilościa ciekłego barwnika, przepompowywanego z jelita do oskórka. Gdy kryją sie na przykład w kwiatostanie złocienia, przybierają barwę żółtą, a gdy siedzą na kwiatach wrzosu albo storczyka - różową. Pająk kwietnik należy do rodziny ukośnicowatych. Nazwa rodziny wzięła się stąd, że poruszają sie na ukos, tak jak kraby. Kwietnik czyha na ofiarę z dwiema parami przednich odnóży, uzbrojonych w ostre szczecinki gotowych do akcji. Gdy na kwiecie przysiądzie pszczoła lub motyl, pająk uderza, chwyta zdobycz i wstrzykuje jej jad, paraliżujący układ nerwowy, aby uniknąć szamotaniny i nie zwrócić uwagi ptaków. Potem spokojnie wysysa ofiarę.
http://images4.fotosik.pl/301/aabcb3cfa7439215m.jpg (http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/aabcb3cfa7439215.html)