Michał Michlewicz
11-05-2007, 00:23
Latrodectus – Pajaki z tego rodzaju zwane sa potocznie Czarnymi Wdowami (ang. Black Widow). W jego skład wchodzi 31 gatunków. Latrodectus należy do rodziny omatnikowatych (Theridiidae). Długość ich ciała to ok. 2 cm, wraz z odnóżami 4-5 cm. Najbardziej znanym gatunkiem jest L.mactans i L.tredecimguttatus (występuje też pod nazwa karakurt) gdyż posiadają one bardzo silny jad, zdolny zagrozić ludzkiemu życiu. Niektóre gatunki (np. L.hesperus, L.variolus czy L.mactans) ze względu na podobny wygląd i tereny na jakich występują są ze sobą mylone a wszystkie ”wypadki” z nimi związane lecą na konto jednej ”czarnej wdowy” w tym wypadku L.mactans. Właśnie za sprawą jadu czarne wdowy zostały obarczone złą sławą. Powszechne zdanie nt. Latrodectusów jest niewątpliwie wynikiem złej znajomości gatunku oraz przesadnych plotek nt. jadu. W rzeczywistości to dosyć łagodne pająki, atakują bardzo rzadko, przeważnie wolą uciec a ze względu na ich rozmiar są łatwe w opanowaniu. Należałoby wyjaśnić skąd się wzięła nazwa ”czarna wdowa”. Czarna od ubarwienia L.mactans (głównie z tym gatunkiem kojarzy się czarne wdowy) i wdowa od powszechnie znanego przekonania że samica po odbyciu kopulacji zjada samca. Jest to nie prawda gdyż wdowy dosyć chętnie kopulują. Wyjątkiem jest jedynie L.hasselti i L.katipo, samce tych gatunków podczas kopulacji popełniają swego rodzaju samobójstwo, ale dzięki temu mają gwarancję dłuższej kopulacji.
Królestwo: Zwierzęta (Animalia)
Typ: Stawonogi (Arthropoda)
Gromada: Pajęczaki (Arachnida)
Rząd: Pająki (Araneae)
Podrząd: Opisthothelae
Sekcja: Pająki wyższe (Labidognatha)
Rodzina: Omatnikowate (Theridiidae)
Rodzaj: Latrodectus
Gatunki:
- Latrodectus antheratus (Badcock, 1932)– Samica: Karapaks czarny, odwłok na pierwszy rzut oka czarny, po przyjrzeniu się widać czerwone przebicie pod czernią. Na odwłoku nad karapaksem i pod spodem odwłoka czerwone plamki. Samiec cały jest koloru ciemno czerwonego (dojrzała wiśnia) na odwłoku czarny wzorek. Zamieszkuje Amerykę Południową (Paragwaj, Argentyna)
- Latrodectus apicalis (Butler, 1877)– Występowanie: Wyspy Galapagos
- Latrodectus atritus (Urquhart, 1890)- Dorosła samica ma błyszczące, czarne ciało, nogi oraz głowotułów. Wzdłuż całego odwłoku biegnie szeroki czerwony pas otoczony cienką białą obwódką. Występowanie: Nowa Zelandia
- Latrodectus bishopi (Kaston, 1938)- Tak zwana Red widow (czerwona wdowa). Gatunek ubarwiony bardzo atrakcyjnie; ma czerwone nogi i głowotułów. Odwłok jest czarny w czerwone plamy otoczone białą obwódką. Samiec ubarwiony podobnie do samicy. Występowanie: Stany Zjednoczone
- Latrodectus cinctus (Blackwall, 1865)- Dorosła samica ubarwiona czarno, na górnej stronie odwłoka, przy kądziołkach znajduje się czerwona plama. Występowanie: Wyspy Zielonego Przylądka, Afryka, Kuwejt
- Latrodectus corallinus (Abalos, 1980)- Samica czarna, od kądziołków w stronę głowotułowia biegnie szeroka plama, obok niej dwie mniejsze podłużne. Występowanie: Argentyna
- Latrodectus curacaviensis (Muller, 1776) - Odwłok matowo czarny. Znajduje się na nim kilka większych czerwonych plam rozmywających się przy brzegach. Na spodzie odwłoka niewielka ciemno bordowa plamka. Występowanie: Martynika, Trynidad, Południowa Afryka
- Latrodectus dahli (Levi, 1959) - Występowanie: Środkowo zachodnia i centralna Azja
- Latrodectus diaguita (Carcavallo, 1960) – Ciemno czerwone plamy na odwłoku oraz standardowo ciemno czerwona plama pod spodem odwłoka. Występowanie: Argentyna
- Latrodectus elegans (Thorell, 1898) – Ciało oraz odnóża czarne. Na odwłoku samicy znajdują się dwie czerwone plamy jedna mała i podłużna blisko karapaksu. Droga duża z kilkoma zwężeniami i biegnąca prawie do kądziołków przędnych. Gatunek podobny do dość popularnego, lecz jeszcze nieopisanego L. sp. „Laos” Występowanie: Chiny, Birma, Japonia
- Latrodectus erythromelas (Schmidt & Klaas, 1991) - Występowanie: Sri Lanka
- Latrodectus geometricus (C. L. Koch, 1841) – karapaks lekko bordowy, odnóża blado brązowe, czarne na stawach. Odwłok lekko brązowy (możliwe ciemniejsze odcienie) z czarnymi i żółtymi nie regularnymi liniami. Cały nakrapiany malutkimi białymi kropkami co przypomina mozaikę. Bardzo ładny efekt. Gatunek ten ma kilka odmian barwnych tj. light phase (opisana wyżej), dark phase (czarna wersja tego pająka z czerwona plama pod odwłokiem) i creamy phase (ubarwienie jak u light phase tyle że znacznie ciemniejsze, bliskie czerni). Występowanie: Różne kontynenty
- Latrodectus hasselti (Thorell, 1870) - cały czarny z postrzępionym czerwonym pasem wzdłuż odwłoka. Pod spodem odwłoka czerwona plama. Występowanie: Południowa Azja i Australia, Nowa Zelandia
- Latrodectus hesperus (Chamberlin & Ivie, 1935) – Bardzo podobny do L.mactans i często z nim mylony. Również posiada plamę pod spodem odwłoka w kształcie klepsydry. Występowanie: Północna Ameryka, Izrael
- Latrodectus hystrix (Simon, 1890) - Występowanie: Republika Jemen
- Latrodectus indistinctus (O. P.-Cambridge, 1904) – Calutki czarny. Występowanie: Namibia, Południowa Afryka
- Latrodectus karrooensis (Smithers, 1944) – Ubarwienie czarne, od kądziołków przędnych do połowy odwłoka biegnie cienki czerwony pas. Między odwłokiem a głowotułowiem kilka nieregularnych brązowawych plam. Występowanie: Południowa Afryka
- Latrodectus katipo (Powell, 1870) – podobny do L.hasselti z tym że pas na odwłoku nieco dłuższy i nie czerwony a pomarańczowy. Występowanie: Nowa Zelandia i Australia.
- Latrodectus lilianae (Melic, 2000) –cała czarna z białymi i żółtymi kropeczkami na odwłoku tuż nad karapaksem. Występowanie: Hiszpania
- Latrodectus mactans (Fabricius, 1775) – Cały czarny, z czerwonym wzorkiem pod odwłokiem w kształcie klepsydry. Występowanie: Prawdopodobnie tylko Północna Ameryka.
- Latrodectus menavodi (Vinson, 1863) – Młode osobniki i samce czerwone. Samice czarne z czerwonym paskiem tuż nad odwłokiem. Ma czerwone i białe plamki ułożone w rzędzie na środku odwłoku z jedna większą, która dosięga kądziołków. Występowanie: Madagaskar, Komory
- Latrodectus mirabilis (Holmberg, 1876) – samica cała czarna na środku odwłoku czerwona plama a pod nią następna mniejsza. Pod spodem odwłoka wokół kądziołków ledwo widoczne czerwone plamy.
Samiec blado brązowy na stawach czarny. Odwłok biały a wzdłuż niego kilka brązowych plamek z czarnymi obramowaniami. Występowanie: Argentyna
- Latrodectus obscurior (Dahl, 1902) - Występowanie: Wyspy Zielonego Przylądka, Madagaskar
- Latrodectus pallidus (O. P.-Cambridge, 1872) – Nogi i karapaks ciemny pomarańcz/jasny brąz. Odwłok biały. Występowanie: Wyspy Zielonego Przylądka, Libia, Rosja, Iran
- Latrodectus quartus (Abalos, 1980) - Cały czarny na odwłoku kilka nie regularnych plam. Pod płucotchawkami 2 jaskrawo-czerwone linie. Występowanie: Argentyna
- Latrodectus renivulvatus (Dahl, 1902) – Cały czarny na odwłoku wzorek ciemno czerwony. Występowanie: Afryka, Arabia, Republika Jemen
- Latrodectus revivensis (Shulov, 1948) - Występowanie: Izrael
- Latrodectus rhodesiensis (Mackay, 1972) - Występowanie: Południowa Afryka
- Latrodectus tredecimguttatus (Rossi, 1790) – Samica cała czarna, na odwłoku czerwone plamy. W przypadku black form cała czarna. Samcowi zostają barwy młodości tj. pomarańczowe plamki z białą obwódka. Występowanie: Basen morza Śródziemnego, Chiny
- Latrodectus variegatus (Nicolet, 1849) - Występowanie: Chile, Argentyna
- Latrodectus variolus (Walckenaer, 1837) – Trzeci i ostatni gatunek występujący na terenie USA. Czarny z czerwonymi plamami na odwłoku. Występowanie: Stany Zjednoczone, Kanada
Wielkość:
Dwa największe gatunki to L. mactans i L. tredecimguttatus. Dorosłe samice tych gatunków mogą osiągnąć do 2cm ciała oraz 4-5cm z odnóżami. Pozostałe gatunki są trochę mniejsze.
Dorosłe samice są bardzo masywne. Samce są bardzo filigranowe w porównaniu do samic, osiągają co najwyżej kilka milimetrów ciała oraz 2-3cm licząc z nogami.
Tempo wzrostu i długość życia:
Tempo w jakim Latrodectus spp. rosną zależy od warunkach w jakich żyją. Im wyższa wilgotność, temperatura i częstotliwość karmienia tym pająki szybciej rosną. Osiągnięcie dojrzałości więc może trwać zarówno 2 miesiące jak i ponad rok. Pamiętajmy jednak, że im pająk szybciej rośnie tym krócej żyje. Dorosła samica żyje około roku, dorosły samiec kilka miesięcy. Jeżeli mamy parę w tym samym wieku i chcemy je w przyszłości rozmnożyć należy opóźnić wzrost samca poprzez trzymanie go w niższej temperaturze i wilgotności niż samicę.
Pokarm:
Czarne wdowy karmi się bezkręgowcami dostosowanymi do wielkości pająka. Młode najlepiej karmić muszkami owocówkami (najlepsza jest bezskrzydła forma), wylęgiem świerszcza czy karaczanów szarych. Wylęg mączników też będzie odpowiedni. Karmiąc dorosłe i podrośnięte wdowy mamy większy wybór pokarmów. Możemy stosować świerszcze, mączniki, karaczany, muchy i plankton łąkowy. Karmiąc owadami z natury musimy pamiętać aby nie były łowione w pobliżu dużych aglomeracji miejskich. Dobrym miejscem na „połowy” będzie łąka za miastem. Czarne wdowy potrafią złowić ofiarę wielokrotnie większą od nich samych, oczywiście za pomocą pajęczyny.
Terrarium i jego wystrój:
Do odchowu młodych osobników najlepszym pojemnikiem będą fiolki po kliszy fotograficznej. Dla podrośniętych samic i dorosłych samców odpowiednie będą pojemniki na mocz. Dorosłe samice najlepiej trzymać w większych pojemnikach – około 10x10x15 cm. Jeżeli jednak chcemy zaobserwować bardzo ciekawe metody polowania możemy pokusić się o dużo większy pojemnik (oczywiście dla dorosłych samic).
Przy doborze podłoża mamy duży wybór. Możemy użyć chusteczek, włókna kokosowego, torfu, lub też w ogóle nie dawać podłoża. W środku dobrze było by zamocować kilka patyczków, żeby pająk mógł łatwiej zbudować pajęczynę. Oczywiście nie możemy zapomnieć o odpowiedniej wentylacji.
Wilgotność i temperatura:
Czarne wdowy potrafią znieść bardzo duży przedział zarówno temperatury jak i wilgotności.
Najodpowiedniejsza jednak będzie temperatura w granicach 25 stopni Celsjusza, i wilgotność wynosząca około 60-70%. Pamiętajmy, że im wyższa wilgotność i temperatura tym nasz pająk szybciej rośnie, a co za tym idzie – krócej żyje.
Jadowitość:
Wdowy znane są głównie dzięki ich silnemu jadowi. Tak naprawdę realne zagrożenie stanowią tylko dwa gatunki: Latrodectus mactans i Latrodectus tredecimguttatus. LD50 (Lethal dose – dawka śmiertelna, dzięki której połowa zwierząt którym wstrzyknięto toksynę padło) tego pierwszego wynosi około LD50 - 0,9mg/kg. Pozostałe gatunki wdów również są silnie jadowite, jednak śmierć w wyniku ich ukąszenia jest mało prawdopodobna. Jednak wbrew pozorom wcale nie tak łatwo o ukąszenie, wdowy to pająki łagodne i niechętnie kąsają. Obawiać jednak możemy się tylko samic, samce mają zbyt małe kły aby przebić ludzką skórę.
Pająki a ludzie:
Czarne wdowy mimo złej reputacji nie są takie straszne. Są powolne, kąsają tylko w ostateczności. W miejscach ich występowania do ukąszeń dochodzi najczęściej podczas gdy wdowa wejdzie do buta a człowiek założy go na nogę. Do ukąszenia może też dojść podczas zgniecenia czy przyduszenia. Nie nękana wdowa sama nie zaatakuje, nie oznacza to jednak że należy brać je do rąk. Latrodectus spp. jak większość zwierząt terraryjnych należy podziwiać tylko w terrarium, nie należy brać ich do rąk co może być niebezpieczne zarówno dla właściciela jak i dla samego pająka. Główną formą obrony jest próba złapania napastnika w pajęczynę, lecz trochę inną niż ta do owijania ofiary. Nić ta ma na sobie dużo więcej lepkiej substancji, klej zawarty na niej jest bardzo mocny.
Rozpoznawanie płci:
U dorosłych wdów nie stanowi problemu. Samice są dużo większe i dużo bardziej masywne niż samce. Ponadto są zazwyczaj inaczej ubarwione, samcom zostają kolory młodych osobników. Samce mają nogogłaszczki przekształcone w narządy kopulacyjne – bulbusy. Są to niewielkie pakiety którymi samiec przekazuje spermę samicy.
U młodych wdów także można określić płeć gdyż bulbusy samców wykształcają się wcześniej niż po ostatniej wylince (jak to jest u ptaszników).
Rozmnażanie:
Rozmnażanie czarnych wdów jest bardzo proste. Gdy mamy dorosłą parę po prostu wkładamy samca do terrarium samicy. On po charakterystycznym tańcu godowym (szarpanie nici pajęczyny samicy, pukanie w nią odnóżami) przystępuje do kopulacji. Polega ona na umieszczeniu nasienia w spermatece samicy. W tym celu samiec posługuje się bulbusami. Wtłacza spermę cienkimi „rureczkami”, jednym bulbusem a następnie drugim. Gdy skończy po prostu ucieka – możemy go wtedy zabrać z terrarium samicy (jedynie samiec Latrodectus hasselti podczas aktu kopulacji sam dobrowolnie daje się skonsumować samicy).
Na poniższej fotografii widzimy akt kopulacji Latrodectus hesperus:
http://img512.imageshack.us/img512/415/stevenmobilialhesperuszzv1.jpg (http://imageshack.us)
Autorem zdjęcia jest Steven Mobilia, posiadamy zgodę autora na wykorzystanie jego fotografii, kopiowanie i rozpowszechnianie zabronione!
Opracowali: Michał Michlewicz i Rafał Hukaluk (Lestat) na podstawie własnych doświadczeń i informacji zawartych w Internecie.
- http://ag.arizona.edu/
- http://www.islandnet.com/
- http://pl.euroanimal.eu/Latrodectus
Królestwo: Zwierzęta (Animalia)
Typ: Stawonogi (Arthropoda)
Gromada: Pajęczaki (Arachnida)
Rząd: Pająki (Araneae)
Podrząd: Opisthothelae
Sekcja: Pająki wyższe (Labidognatha)
Rodzina: Omatnikowate (Theridiidae)
Rodzaj: Latrodectus
Gatunki:
- Latrodectus antheratus (Badcock, 1932)– Samica: Karapaks czarny, odwłok na pierwszy rzut oka czarny, po przyjrzeniu się widać czerwone przebicie pod czernią. Na odwłoku nad karapaksem i pod spodem odwłoka czerwone plamki. Samiec cały jest koloru ciemno czerwonego (dojrzała wiśnia) na odwłoku czarny wzorek. Zamieszkuje Amerykę Południową (Paragwaj, Argentyna)
- Latrodectus apicalis (Butler, 1877)– Występowanie: Wyspy Galapagos
- Latrodectus atritus (Urquhart, 1890)- Dorosła samica ma błyszczące, czarne ciało, nogi oraz głowotułów. Wzdłuż całego odwłoku biegnie szeroki czerwony pas otoczony cienką białą obwódką. Występowanie: Nowa Zelandia
- Latrodectus bishopi (Kaston, 1938)- Tak zwana Red widow (czerwona wdowa). Gatunek ubarwiony bardzo atrakcyjnie; ma czerwone nogi i głowotułów. Odwłok jest czarny w czerwone plamy otoczone białą obwódką. Samiec ubarwiony podobnie do samicy. Występowanie: Stany Zjednoczone
- Latrodectus cinctus (Blackwall, 1865)- Dorosła samica ubarwiona czarno, na górnej stronie odwłoka, przy kądziołkach znajduje się czerwona plama. Występowanie: Wyspy Zielonego Przylądka, Afryka, Kuwejt
- Latrodectus corallinus (Abalos, 1980)- Samica czarna, od kądziołków w stronę głowotułowia biegnie szeroka plama, obok niej dwie mniejsze podłużne. Występowanie: Argentyna
- Latrodectus curacaviensis (Muller, 1776) - Odwłok matowo czarny. Znajduje się na nim kilka większych czerwonych plam rozmywających się przy brzegach. Na spodzie odwłoka niewielka ciemno bordowa plamka. Występowanie: Martynika, Trynidad, Południowa Afryka
- Latrodectus dahli (Levi, 1959) - Występowanie: Środkowo zachodnia i centralna Azja
- Latrodectus diaguita (Carcavallo, 1960) – Ciemno czerwone plamy na odwłoku oraz standardowo ciemno czerwona plama pod spodem odwłoka. Występowanie: Argentyna
- Latrodectus elegans (Thorell, 1898) – Ciało oraz odnóża czarne. Na odwłoku samicy znajdują się dwie czerwone plamy jedna mała i podłużna blisko karapaksu. Droga duża z kilkoma zwężeniami i biegnąca prawie do kądziołków przędnych. Gatunek podobny do dość popularnego, lecz jeszcze nieopisanego L. sp. „Laos” Występowanie: Chiny, Birma, Japonia
- Latrodectus erythromelas (Schmidt & Klaas, 1991) - Występowanie: Sri Lanka
- Latrodectus geometricus (C. L. Koch, 1841) – karapaks lekko bordowy, odnóża blado brązowe, czarne na stawach. Odwłok lekko brązowy (możliwe ciemniejsze odcienie) z czarnymi i żółtymi nie regularnymi liniami. Cały nakrapiany malutkimi białymi kropkami co przypomina mozaikę. Bardzo ładny efekt. Gatunek ten ma kilka odmian barwnych tj. light phase (opisana wyżej), dark phase (czarna wersja tego pająka z czerwona plama pod odwłokiem) i creamy phase (ubarwienie jak u light phase tyle że znacznie ciemniejsze, bliskie czerni). Występowanie: Różne kontynenty
- Latrodectus hasselti (Thorell, 1870) - cały czarny z postrzępionym czerwonym pasem wzdłuż odwłoka. Pod spodem odwłoka czerwona plama. Występowanie: Południowa Azja i Australia, Nowa Zelandia
- Latrodectus hesperus (Chamberlin & Ivie, 1935) – Bardzo podobny do L.mactans i często z nim mylony. Również posiada plamę pod spodem odwłoka w kształcie klepsydry. Występowanie: Północna Ameryka, Izrael
- Latrodectus hystrix (Simon, 1890) - Występowanie: Republika Jemen
- Latrodectus indistinctus (O. P.-Cambridge, 1904) – Calutki czarny. Występowanie: Namibia, Południowa Afryka
- Latrodectus karrooensis (Smithers, 1944) – Ubarwienie czarne, od kądziołków przędnych do połowy odwłoka biegnie cienki czerwony pas. Między odwłokiem a głowotułowiem kilka nieregularnych brązowawych plam. Występowanie: Południowa Afryka
- Latrodectus katipo (Powell, 1870) – podobny do L.hasselti z tym że pas na odwłoku nieco dłuższy i nie czerwony a pomarańczowy. Występowanie: Nowa Zelandia i Australia.
- Latrodectus lilianae (Melic, 2000) –cała czarna z białymi i żółtymi kropeczkami na odwłoku tuż nad karapaksem. Występowanie: Hiszpania
- Latrodectus mactans (Fabricius, 1775) – Cały czarny, z czerwonym wzorkiem pod odwłokiem w kształcie klepsydry. Występowanie: Prawdopodobnie tylko Północna Ameryka.
- Latrodectus menavodi (Vinson, 1863) – Młode osobniki i samce czerwone. Samice czarne z czerwonym paskiem tuż nad odwłokiem. Ma czerwone i białe plamki ułożone w rzędzie na środku odwłoku z jedna większą, która dosięga kądziołków. Występowanie: Madagaskar, Komory
- Latrodectus mirabilis (Holmberg, 1876) – samica cała czarna na środku odwłoku czerwona plama a pod nią następna mniejsza. Pod spodem odwłoka wokół kądziołków ledwo widoczne czerwone plamy.
Samiec blado brązowy na stawach czarny. Odwłok biały a wzdłuż niego kilka brązowych plamek z czarnymi obramowaniami. Występowanie: Argentyna
- Latrodectus obscurior (Dahl, 1902) - Występowanie: Wyspy Zielonego Przylądka, Madagaskar
- Latrodectus pallidus (O. P.-Cambridge, 1872) – Nogi i karapaks ciemny pomarańcz/jasny brąz. Odwłok biały. Występowanie: Wyspy Zielonego Przylądka, Libia, Rosja, Iran
- Latrodectus quartus (Abalos, 1980) - Cały czarny na odwłoku kilka nie regularnych plam. Pod płucotchawkami 2 jaskrawo-czerwone linie. Występowanie: Argentyna
- Latrodectus renivulvatus (Dahl, 1902) – Cały czarny na odwłoku wzorek ciemno czerwony. Występowanie: Afryka, Arabia, Republika Jemen
- Latrodectus revivensis (Shulov, 1948) - Występowanie: Izrael
- Latrodectus rhodesiensis (Mackay, 1972) - Występowanie: Południowa Afryka
- Latrodectus tredecimguttatus (Rossi, 1790) – Samica cała czarna, na odwłoku czerwone plamy. W przypadku black form cała czarna. Samcowi zostają barwy młodości tj. pomarańczowe plamki z białą obwódka. Występowanie: Basen morza Śródziemnego, Chiny
- Latrodectus variegatus (Nicolet, 1849) - Występowanie: Chile, Argentyna
- Latrodectus variolus (Walckenaer, 1837) – Trzeci i ostatni gatunek występujący na terenie USA. Czarny z czerwonymi plamami na odwłoku. Występowanie: Stany Zjednoczone, Kanada
Wielkość:
Dwa największe gatunki to L. mactans i L. tredecimguttatus. Dorosłe samice tych gatunków mogą osiągnąć do 2cm ciała oraz 4-5cm z odnóżami. Pozostałe gatunki są trochę mniejsze.
Dorosłe samice są bardzo masywne. Samce są bardzo filigranowe w porównaniu do samic, osiągają co najwyżej kilka milimetrów ciała oraz 2-3cm licząc z nogami.
Tempo wzrostu i długość życia:
Tempo w jakim Latrodectus spp. rosną zależy od warunkach w jakich żyją. Im wyższa wilgotność, temperatura i częstotliwość karmienia tym pająki szybciej rosną. Osiągnięcie dojrzałości więc może trwać zarówno 2 miesiące jak i ponad rok. Pamiętajmy jednak, że im pająk szybciej rośnie tym krócej żyje. Dorosła samica żyje około roku, dorosły samiec kilka miesięcy. Jeżeli mamy parę w tym samym wieku i chcemy je w przyszłości rozmnożyć należy opóźnić wzrost samca poprzez trzymanie go w niższej temperaturze i wilgotności niż samicę.
Pokarm:
Czarne wdowy karmi się bezkręgowcami dostosowanymi do wielkości pająka. Młode najlepiej karmić muszkami owocówkami (najlepsza jest bezskrzydła forma), wylęgiem świerszcza czy karaczanów szarych. Wylęg mączników też będzie odpowiedni. Karmiąc dorosłe i podrośnięte wdowy mamy większy wybór pokarmów. Możemy stosować świerszcze, mączniki, karaczany, muchy i plankton łąkowy. Karmiąc owadami z natury musimy pamiętać aby nie były łowione w pobliżu dużych aglomeracji miejskich. Dobrym miejscem na „połowy” będzie łąka za miastem. Czarne wdowy potrafią złowić ofiarę wielokrotnie większą od nich samych, oczywiście za pomocą pajęczyny.
Terrarium i jego wystrój:
Do odchowu młodych osobników najlepszym pojemnikiem będą fiolki po kliszy fotograficznej. Dla podrośniętych samic i dorosłych samców odpowiednie będą pojemniki na mocz. Dorosłe samice najlepiej trzymać w większych pojemnikach – około 10x10x15 cm. Jeżeli jednak chcemy zaobserwować bardzo ciekawe metody polowania możemy pokusić się o dużo większy pojemnik (oczywiście dla dorosłych samic).
Przy doborze podłoża mamy duży wybór. Możemy użyć chusteczek, włókna kokosowego, torfu, lub też w ogóle nie dawać podłoża. W środku dobrze było by zamocować kilka patyczków, żeby pająk mógł łatwiej zbudować pajęczynę. Oczywiście nie możemy zapomnieć o odpowiedniej wentylacji.
Wilgotność i temperatura:
Czarne wdowy potrafią znieść bardzo duży przedział zarówno temperatury jak i wilgotności.
Najodpowiedniejsza jednak będzie temperatura w granicach 25 stopni Celsjusza, i wilgotność wynosząca około 60-70%. Pamiętajmy, że im wyższa wilgotność i temperatura tym nasz pająk szybciej rośnie, a co za tym idzie – krócej żyje.
Jadowitość:
Wdowy znane są głównie dzięki ich silnemu jadowi. Tak naprawdę realne zagrożenie stanowią tylko dwa gatunki: Latrodectus mactans i Latrodectus tredecimguttatus. LD50 (Lethal dose – dawka śmiertelna, dzięki której połowa zwierząt którym wstrzyknięto toksynę padło) tego pierwszego wynosi około LD50 - 0,9mg/kg. Pozostałe gatunki wdów również są silnie jadowite, jednak śmierć w wyniku ich ukąszenia jest mało prawdopodobna. Jednak wbrew pozorom wcale nie tak łatwo o ukąszenie, wdowy to pająki łagodne i niechętnie kąsają. Obawiać jednak możemy się tylko samic, samce mają zbyt małe kły aby przebić ludzką skórę.
Pająki a ludzie:
Czarne wdowy mimo złej reputacji nie są takie straszne. Są powolne, kąsają tylko w ostateczności. W miejscach ich występowania do ukąszeń dochodzi najczęściej podczas gdy wdowa wejdzie do buta a człowiek założy go na nogę. Do ukąszenia może też dojść podczas zgniecenia czy przyduszenia. Nie nękana wdowa sama nie zaatakuje, nie oznacza to jednak że należy brać je do rąk. Latrodectus spp. jak większość zwierząt terraryjnych należy podziwiać tylko w terrarium, nie należy brać ich do rąk co może być niebezpieczne zarówno dla właściciela jak i dla samego pająka. Główną formą obrony jest próba złapania napastnika w pajęczynę, lecz trochę inną niż ta do owijania ofiary. Nić ta ma na sobie dużo więcej lepkiej substancji, klej zawarty na niej jest bardzo mocny.
Rozpoznawanie płci:
U dorosłych wdów nie stanowi problemu. Samice są dużo większe i dużo bardziej masywne niż samce. Ponadto są zazwyczaj inaczej ubarwione, samcom zostają kolory młodych osobników. Samce mają nogogłaszczki przekształcone w narządy kopulacyjne – bulbusy. Są to niewielkie pakiety którymi samiec przekazuje spermę samicy.
U młodych wdów także można określić płeć gdyż bulbusy samców wykształcają się wcześniej niż po ostatniej wylince (jak to jest u ptaszników).
Rozmnażanie:
Rozmnażanie czarnych wdów jest bardzo proste. Gdy mamy dorosłą parę po prostu wkładamy samca do terrarium samicy. On po charakterystycznym tańcu godowym (szarpanie nici pajęczyny samicy, pukanie w nią odnóżami) przystępuje do kopulacji. Polega ona na umieszczeniu nasienia w spermatece samicy. W tym celu samiec posługuje się bulbusami. Wtłacza spermę cienkimi „rureczkami”, jednym bulbusem a następnie drugim. Gdy skończy po prostu ucieka – możemy go wtedy zabrać z terrarium samicy (jedynie samiec Latrodectus hasselti podczas aktu kopulacji sam dobrowolnie daje się skonsumować samicy).
Na poniższej fotografii widzimy akt kopulacji Latrodectus hesperus:
http://img512.imageshack.us/img512/415/stevenmobilialhesperuszzv1.jpg (http://imageshack.us)
Autorem zdjęcia jest Steven Mobilia, posiadamy zgodę autora na wykorzystanie jego fotografii, kopiowanie i rozpowszechnianie zabronione!
Opracowali: Michał Michlewicz i Rafał Hukaluk (Lestat) na podstawie własnych doświadczeń i informacji zawartych w Internecie.
- http://ag.arizona.edu/
- http://www.islandnet.com/
- http://pl.euroanimal.eu/Latrodectus